Search
Sunday 7 October 2018
  • :
  • :

Ο Γερμανός ψηφοφόρος

Print Friendly, PDF & Email

ΕΚΛΟΓΕΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Βάσω Τσαντήλα

Δεν ασχολούμαι πολύ με την πολιτική. Ούτε με τα γραφόμενα γύρω από αυτήν. Κοιτάζω βέβαια στα γρήγορα τα ηλεκτρονικά εξώφυλλα των εφημερίδων και τις αναρτήσεις των πιο κοντινών φίλων στο facebook. Αλλά αυτό είναι όλο.

Έτσι δεν ξέρω πολλά για τους πολιτικούς συσχετισμούς. Για τις συζητήσεις του Μάρτιν Σουλτς με την καγκελάριο Μέρκελ, τις προγραμματικές τους συγκλίσεις και αποκλίσεις. Βέβαια, μόνο να μειδιάσω μπορώ, σκεπτόμενη το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας στο άντρο των αγορών. Οι εποχές της καγκελαρίας Χέλμουτ Σμιντ έχουν παρέλθει οριστικά μαζί με τα παιδικά μου χρόνια. Το ίδιο και οι εποχές που τα γερμανικά ταμεία κάλυπταν τις δαπάνες για χρυσά σφραγίσματα και σε έστελναν στη νεκρά θάλασσα για ιαματικά λουτρά.

Ακόμη και η αριστερά στη Γερμανία είναι κομψότατη και σύγχρονη όπως η Σάρα Βάγκενκνεχτ. Ούτε ταγάρια ούτε Στάλιν στον τοίχο. Μελετημένη και δυναμική.

Ομολογώ ότι δεν ήξερα καλά καλά το όνομα της CSU μέχρι τη στιγμή που, οδηγώντας αμέριμνη για τη δουλειά, άκουσα στο ράδιο ότι προτείνει να απαγορευτεί στους αλλοδαπούς να μιλούν τη γλώσσα τους ακόμα και στα ίδια τους τα σπίτια. Πάγωσα, και λίγο έλλειψε να τρακάρω. Κι ένιωσα πιο αλλοδαπή από ποτέ μέσα στην ενωμένη Ευρώπη. Κι έτσι με αυτή την αφορμή έμαθα ότι η CSU είναι το αδερφάκι της CDU, του κόμματος της καγκελαρίου.

Ούτε είχα πάρει την AfD στα σοβαρά. Ήξερα βέβαια ότι τα πράγματα στην πρώην ανατολική Γερμανία δεν ήταν καλά. Ότι μετά την ενοποίηση οι ανατολικοί έμειναν χωρίς δουλειές και όλοι οι νέοι μετανάστευαν στη δυτική Γερμανία. Όλοι το ήξεραν αυτό. Η Pegida εξάλλου δεν έκανε τυχαία τις μεγάλες της συγκεντρώσεις στη Δρέσδη. Αλλά πόσο μια ακροδεξιά οργάνωση σαν την Pegida μπορεί να εκφράσει το μέσο ψηφοφόρο, σκεφτόμουν.

Όταν όμως έφτασαν στη μικρή μας πόλη οι πρώτοι πρόσφυγες και ‘κατέλαβαν’ το δημοτικό γυμναστήριο άρχισαν οι γκρίνιες. Βέβαια οι μεγάλες εταιρείες της περιοχής έδραξαν την ευκαιρία και πήραν στη δούλεψή τους μερικούς. Αυτούς που ήταν νέοι, μιλούσαν κάπως τη γλώσσα και ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν σκληρά για μικρότερο μεροκάματο. Οι υπόλοιποι όμως ήταν βάρος. Βάρος για μια κοινωνία που ενώ η χώρα της ευημερεί, καλείται να αποδίδει περισσότερο, σε συνθήκες μεγαλύτερης εργασιακής ανασφάλειας και λιγότερων παροχών από το παρελθόν. Μια χώρα που ευημερεί και πολίτες που δεν μπορούν να ευτυχήσουν.

Και όταν η κυρία που μου κρατούσε κάποιες ώρες το παιδί, και ήταν προχωρημένης ηλικίας, μου εκμυστηρεύθηκε ότι πήγε στον οπλοπώλη για να πάρει σπρέι πιπεριού δια παν ενδεχόμενο, κατάλαβα ότι δεν υπήρχε επιστροφή. Η αίσθηση της ασφάλειας του Γερμανού ψηφοφόρου είχε οριστικά κλονιστεί. Μαζί είχε κλονιστεί και η τυφλή εμπιστοσύνη του στη μητρική φιγούρα της καγκελαρίου του. Ναι, σίγουρα δεν υπήρχε άλλος για να του εγγυηθεί την ευμάρειά του. Ούτε άλλος για να κουνήσει το δάχτυλο με τη σωστή δόση απειλής και σύνεσης στους άσωτους Νότιους. Αλλά ότι άνοιξε έστω και πρόσκαιρα τα σύνορα σε αυτούς τους ‘απολίτιστους’ μελαψούς πρόσφυγες, αυτό δε θα της το συγχωρούσε ποτέ.

Και όταν ήρθε η ώρα πήγε ήσυχα και αθόρυβα και έριξε την ψήφο του.




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.